ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΕΝEΩΝ ΜΑΣ
Σπίτι #17
Στην πανέμορφη Χόμορη, εκεί που η φύση φοράει τα γιορτινά της κάθε εποχή και τα τρεχούμενα νερά δίνουν τον δικό τους ρυθμό, βρίσκεται το δικό μας ησυχαστήριο. Ήταν το 1992 όταν, σε ένα οικόπεδο που η γυναίκα μου Γεωργία έλαβε από τους αείμνηστους γονείς της, τον Χρήστο και την Πολυξένη Ζιαμπάρα, ξεκινήσαμε να χτίζουμε το εξοχικό μας σπιτάκι.
Θυμάμαι ακόμα με συγκίνηση την ημέρα που φυτεύαμε τα πρώτα μας δεντράκια. Δεν ήταν απλά φυτά, αλλά δώρα καρδιάς από τους συγχωριανούς μας Γιώργο Πελέκη, Αλέκο Θεοφάνη (Κουμπούρα) και Κώστα Ανδρεόπουλο (Κωτσαλάκη). Τότε, ο Χρήστος και η Πολυξένη ήταν ακόμα κοντά μας, καμαρώνοντας το ξεκίνημά μας και οι κόρες μας, η Ξένια και η Νικολέτα, ήταν μικρά παιδιά που έπαιζαν ανάμεσα στις ρίζες που μόλις έμπαιναν στο χώμα.
Σήμερα, τριάντα και πλέον χρόνια μετά, τα δέντρα εκείνα —καρποί μιας άλλης εποχής και μιας σπάνιας γειτονιάς— έχουν ψηλώσει και προσφέρουν τη σκιά τους στη νέα γενιά. Η μεγαλύτερη ευλογία μας είναι να βλέπουμε πλέον τα τέσσερα εγγονάκια μας (Δαυίδ, Χαρούλα, Γεωργία και Γαβριέλα) να τρέχουν στην ίδια αυλή, συνεχίζοντας τον κύκλο της ζωής κάτω από τα ίδια κλαδιά.
Με αφορμή αυτή τη διαδρομή, θα ήθελα να απευθύνω μια προτροπή προς τους νεότερους: Μην ξεχνάτε τις ρίζες σας. Φροντίστε την πατρογονική γη, τιμήστε τις φιλίες και τους ανθρώπους του τόπου μας και φυτέψτε κι εσείς τα δικά σας “δέντρα” στο χωριό. Η Χόμορη δεν είναι μόνο το τοπίο και τα νερά της· είναι οι δεσμοί μας και η συνέχεια της ιστορίας μας. Αξίζει να κρατάμε τα σπίτια μας ανοιχτά και τις αυλές μας γεμάτες ζωή.
Εύχομαι από καρδιάς σε όλους τους Χομορίτες, το χωριό μας να σφύζει πάντα από υγεία, προκοπή και παιδικές φωνές και κάθε σπίτι να παραμένει μια ζεστή εστία αγάπης που θα περνά από γενιά σε γενιά.
Μπάμπης Χαντζής