Το σπίτι μας στη Χομόρη

Σπίτι #66

Το χωριό μας βρίσκεται στην ορεινή Ναυπακτία και λέγεται Χομόρη. Είναι ένα όμορφο και ήσυχο χωριό, πνιγμένο στο πράσινο, αγκαλιασμένο από τα βουνά και τη φύση.
Το σπίτι αυτό ήρθε στην οικογένειά μας ως προίκα από τη γιαγιά μου, τη Μαριγώ. Από μικρό παιδί το αγάπησα, αφού περνούσα εκεί όλα μου τα καλοκαίρια, περίπου τρεις μήνες κάθε χρόνο. Εκεί έπαιζα με τους φίλους μου στα γήπεδα και ζούσα τις πιο όμορφες ανέμελες στιγμές.
Το χωριό αυτό έχει βαθιές ρίζες στην οικογένειά μας, αφού εκεί πήγαινε σχολείο και η μητέρα μου, μεγαλώνοντας κοντά στη γιαγιά μου, τη Μαριγώ, μέσα στις ίδιες γειτονιές και με τις ίδιες αξίες που συνεχίζουν μέχρι σήμερα.
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, παντρεύτηκα και απέκτησα ένα κορίτσι, τη Σοφία. Από μωρό τη φέρναμε στο χωριό, γιατί μαζί με τη γυναίκα μου Έφη φτιάχναμε το σπίτι σιγά σιγά, με πολύ κόπο αλλά και αγάπη. Η Σοφία το αγάπησε όσο κι εμείς. Πηγαίναμε χειμώνα–καλοκαίρι, σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο.
Τον χειμώνα μπορεί να μην υπήρχαν πάντα παιδάκια για να παίξει, όμως αυτό δεν τη στενοχωρούσε. Της άρεσε τόσο πολύ το χωριό, γιατί ερχόταν σε επαφή με τη φύση: έβλεπε σκίουρους, νυφίτσες, ζαρκάδια, κουνέλια, κατσίκια και πρόβατα. Οι καλύτεροί της φίλοι ήταν ο Ντουκ και η Παπί, τα αγαπημένα της σκυλάκια.
Τα τελευταία χρόνια, αυτό που τη χαροποιεί ακόμη περισσότερο είναι ότι στο χωριό διοργανώνονται εκδηλώσεις για τα παιδιά, όπου παίζουν, γελούν και περνούν όμορφα όλοι μαζί. Αυτές οι στιγμές γεμίζουν χαρά όχι μόνο τις παιδικές καρδιές, αλλά και τις καρδιές όλων των γονιών.
Το χωριό μάς έδινε και συνεχίζει να μας δίνει δύναμη. Οι δουλειές μας στην Αθήνα είναι απαιτητικές, όμως όταν ανεβαίνουμε στη Χόμορη, ακόμη κι αν δουλεύουμε για το σπίτι, δεν κουραζόμαστε. Η ομορφιά της φύσης και η γαλήνη του τόπου μάς γεμίζουν ενέργεια.
Γι’ αυτό και αυτό το μέρος το ονομάσαμε Παράδεισο.

Δημήτρης, Έφη και Σοφία

 

 

House #66

Our Home in Chomori
Our village rests in the highlands of Nafpaktia, a place called Chomori — quiet, green, and gently held in the arms of the surrounding mountains. Nature shapes every corner of it, and its stillness feels like an old friend.
This house came into our family as a dowry from my grandmother, Marigo. From the time I was a child, I loved it dearly. I spent all my summers here — nearly three months each year — playing with friends on the village courts and living the most carefree, sun‑lit days of my life.
Chomori is woven deeply into our family’s story. My mother went to school here, growing up beside my grandmother in the same narrow lanes, guided by the same values that continue to accompany us today.
Years passed; I grew older, married, and welcomed a daughter — Sophia. From the time she was a baby, we brought her to the village, while my wife and I slowly restored the house with effort, patience, and love. Sophia grew to cherish it as much as we did. We visited in winter and summer, almost every weekend.
In winter, there were not always children for her to play with, yet she never felt lonely. She adored the village because it brought her close to nature: squirrels, weasels, deer, rabbits, goats, and sheep. Her closest companions were Duke and Papi, her beloved dogs.
In recent years, what delights her even more are the children’s events organized in the village — gatherings filled with play, laughter, and shared joy. These moments brighten not only the hearts of the children, but also those of all parents.
The village has always given us strength. Our work in Athens is demanding, yet when we come up to Chomori — even when we work on the house — we never feel tired. The beauty of nature and the serenity of the place fill us with energy.
And so, we have come to call this place Paradise.

Dimitris, Efi and Sofia