ΟΙΚΙΑ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΚΛΑΙΡΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗ

ΣΠΙΤΙ 30

Το πατρικό, έτσι αποκαλούμε τα σπίτια των παππούδων μας.

Τέταρτη γενιά εγώ η Δήμητρα, κόρη του Λεωνίδα Θεοφάνη και της Κλεονίκης, πρωτότοκου γιού του Μιχαήλ Θεοφάνη και της Αλεξάνδρας.

Το πατρικό, το σπιτικό που φέρνει σε όλους νοσταλγία και αναμνήσεις.  Ακόμα αφουγκράζομαι τα πατήματα του παππού Μιχάλη στο ξύλινο πάτωμα που τρίζει.  Εκείνος το 1944 χώρισε το σπίτι και το ξαναέκτισε. Ήταν ένα με το Εγγλεζέικο δίπλα, από τον προπάππου μου Λεωνίδα, παντρεμένος δις , τις πρωτεξαδέλφες Λαμπρινή Εγγλέζου ( 1^ος γάμος)  και Βασιλική Εγγλέζου ( 2^ος  γάμος).

Ας έρθουμε πιο πρόσφατα όμως. Τι λέγαμε ….ααα ναι! Ο παππούς Μιχάλης κτηνοτρόφος. Ακόμα μυρίζω τα κρεμασμένα λουκάνικα από το ταβάνι, τα έβαζαν εκεί, συνήθως στο δωμάτιο με το τζάκι, για να στεγνώσουν, λέγαν. Νοστιμότερα δεν έχω φάει.  Και κάπου εκεί από το άλλο δωμάτιο, αποκαλούμενο καμαρούλα, νομίζω πως θα ξεπροβάλει η γιαγιά Αλέξω, το «Γαλανό». Στο ντουλάπι του δωματίου , ξέρετε αυτό που είναι μέσα στον τοίχο ,το μυστικό ντουλάπι, έκρυβε λιχουδιές. Μέλι, μαρμελάδες και γλυκό του κουταλιού, για να φιλέψει τους ξένους, μα και τα εννέα της εγγόνια.

Στην κάτω γειτονία λοιπόν, στον κάτω Μαχαλά του χωριού, στα Εγγλεζέικα, τέρμα δεξιά, μεσοτοιχία σχεδόν με το σπίτι του Εγγλέζου , βρίσκεται το σπίτι το δικό μας.  Σε έναν μικρό λόφο, το Πουρνάρι, εκεί με την μαγική θέα προς το χωριό, και το θρόισμα των φύλλων να σε ταξιδεύουν, υπό  την σκέπη του Άη Θανάση, ξωκλήσι στην κορυφή του λόφου….

Δήμητρα Θεοφάνη, κόρη του Λεωνίδα

House 30

We always called it the ancestral home—the place where our grandparents lived, the place that held the weight of our name. I am Dimitra, the fourth generation, daughter of Leonidas Theofanis and Kleoniki, and granddaughter of their firstborn son, Michail Theofanis, and his wife, Alexandra.

The ancestral home… a dwelling woven with nostalgia, stitched with memories. Even now, if I close my eyes, I can hear grandfather Michael’s footsteps on the wooden floorboards, the way they creaked softly beneath him. It was he who, back in 1944, divided the house and rebuilt it. Once, it had been one with the “Englezeiko” next door—built by my great‑grandfather Leonidas, who married twice, the cousins Lambrini Englezou in his first marriage, and Vasiliki Englezou in his second.

But let me return to more recent times. Where was I… ah, yes! Grandfather Michalis was a livestock farmer. I can still smell the sausages hanging from the ceiling—usually in the room with the fireplace—left there to dry, as they used to say. I’ve never tasted anything more delicious. And from the little room next door, the one we all called the chamber, I half expect  the “Galano” – our blue eyed grandma Alexandra (Alexo) to appear. In the cupboard built into the wall, the secret cupboard, she hid her treasures: honey, marmalades, spoon sweets. Treats for visitors, but also for her nine grandchildren.

Down in the lower neighborhood, in the lower Mahalas of the village, in the Englezeika, at the far right, almost sharing a wall with the Englezos house, stands our home. Perched on a small hill— the Pournari—with its magical view over the village, where the rustling leaves carry you away, all under the gentle protection of Saint Athanasios, the little chapel crowning the hill…

Dimitra Theofani, daughter of Leonidas